Ο ρόλος σας είναι επίσης να παραπέμπετε τους/τις θύτες και τα θύματα σε συμβούλους ή επαγγελματίες υγείας που μπορούν να τους/τις βοηθήσουν να κατανοήσουν τα αίτια της συμπεριφοράς τους και να μάθουν πώς να τη διαχειρίζονται. Μια μελέτη των Hemphill και Tollit (2013) δείχνει ότι οι θύτες διαδικτυακού εκφοβισμού που λαμβάνουν θεραπευτική υποστήριξη για να βελτιώσουν τη συναισθηματική τους διαχείριση είναι πιο πιθανό να εγκαταλείψουν αυτές τις συμπεριφορές. Τα προγράμματα πρόληψης θα πρέπει να επεκταθούν σε χώρους που συχνάζουν νέοι, όπως βιβλιοθήκες, κοινοτικά κέντρα και κέντρα νεότητας (Chehab et al., 2016).
- Με ποιους εταίρους μπορείτε να συνεργαστείτε στο σχολείο σας;
- Ποιοι συνεργάτες υγείας εκτός σχολείου θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους/τις εφήβους/-ες που είναι θύτες ή θύματα διαδικτυακού εκφοβισμού;
Η επιστημονική βιβλιογραφία τονίζει τη σημασία μιας διεπιστημονικής και πολύπλευρης προσέγγισης για την καταπολέμηση του διαδικτυακού εκφοβισμού.
Τα θύματα θα πρέπει να αποφεύγουν να αντιδρούν παρορμητικά, να καταγράφουν τα περιστατικά και να αναζητούν βοήθεια. Οι μάρτυρες πρέπει να παρεμβαίνουν ενεργά ή ανώνυμα, ενώ οι θύτες πρέπει να αναγνωρίζουν τη συμπεριφορά τους, να ζητούν συγγνώμη και να αναζητούν βοήθεια για να αλλάξουν την στάση του;