Είναι σημαντικό να ακούσετε τι έχει να πει ο/η κάθε μαθητής/-τρια που επηρεάζεται από την κατάσταση, ώστε να μπορέσετε να κατανοήσετε την κατάσταση και να αναλάβετε την καλύτερη δυνατή δράση. Το να τους/τις επιτρέψετε να διηγηθούν την ιστορία από τη δική τους οπτική γωνία και να εξηγήσουν τα συναισθήματά τους θα τους/τις βοηθήσει να συνειδητοποιήσουν την κατάσταση και θα επιτρέψει στους/στις ενήλικες να εντοπίσουν τα προβλήματα της κατάστασης.

Τα γαλλικά εθνικά εκπαιδευτικά προγράμματα συνιστούν επίσης να τηρείται γραπτή καταγραφή των πληροφοριών που παρέχονται από τους/τις ερωτώμενους/-ες, είτε με τη μορφή έκθεσης είτε με τη μορφή φύλλου συνέντευξης που περιέχει τις ερωτήσεις που τέθηκαν. Η τήρηση γραπτού αρχείου επιτρέπει να εξασφαλιστεί η κατάλληλη συνέχεια με τα εμπλεκόμενα πρόσωπα, να καθοριστεί ποιος/-α είναι υπεύθυνος/-η και να καταγραφούν οι διάφορες ενέργειες που έγιναν.

  • Διευκόλυνση της έκφρασης

Για να διευκολύνετε τους/τις μαθητές/-τριες να εκφράσουν και να καταγράψουν τα συναισθήματά τους, μπορείτε να δημιουργήσετε ένα κουτί όπου ο/η καθένας/-μία θα μπορεί να γράψει ένα σημείωμα για το τι είδε ή ένιωσε σχετικά με τον εκφοβισμό ή τους φόβους που συνδέονται με μια κατάσταση που βίωσε. Το να επιτρέψετε στους/στις θύτες, τα θύματα ή τους/τις παρευρισκόμενους/-ες να εκφράζονται ανώνυμα μπορεί επίσης να τους/τις διευκολύνει να μιλήσουν (UNESCO, 2016).

Ένας άλλος τρόπος για να μπορέσουν οι μαθητές/-τριες να εκφραστούν είναι να δώσετε έναν αριθμό τηλεφώνου στον οποίο μπορούν να απευθυνθούν ανώνυμα για βοήθεια.

Τέλος, συνιστάται να διαθέσετε χρόνο για να μιλήσετε με τα θύματα, ώστε να τα βοηθήσετε να νιώσουν ότι αναγνωρίζονται, να ξεφύγουν από την απομόνωση και τη ντροπή και να νιώσουν ότι γίνονται κατανοητά από άλλα άτομα που έχουν περάσει την ίδια εμπειρία (Stassin, 2023). Να είστε καλοί/-ές ακροατές/-τριες και να δείχνετε την υποστήριξή σας στα θύματα και τους/τις μάρτυρες.

  • Καλλιεργήστε την υπευθυνότητα στους μαθητές/-τριες Κάντε τους/τις μαθητές/-τριες και εναθρρύνετέ τους/τες να σκεφτούν χωρίς να τους/τις κατηγορείτε

Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την μέθοδο της ‘κοινής ανησυχίας’: η μέθοδος αυτή περιλαμβάνει την υποδοχή των μαθητών/-τριών που έχουν ασκήσει διαδικτυακό εκφοβισμό και την εξήγηση των γεγονότων σε αυτούς, χωρίς να τους/τις κατηγορήσετε, με στόχο να συνειδητοποιήσουν το πρόβλημα και να προτείνουν λύσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος και την αποφυγή του στο μέλλον (Senden, M. & Galand, B., 2019). Με αυτόν τον τρόπο, θα τους/τις ενθαρρύνετε να ζητήσουν συγγνώμη από το θύμα και να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους. Μια μελέτη της Li (2010) δείχνει ότι μια ειλικρινής συγγνώμη μπορεί συχνά να μειώσει τη συναισθηματική σοβαρότητα της διαδικτυακής παρακολούθησης για το θύμα, υπό την προϋπόθεση ότι ο/η θύτης θα αλλάξει τη συμπεριφορά του.

Αναπτύσσοντας δράσεις διαμεσολάβησης και επανόρθωσης, θα ενθαρρύνετε την επικοινωνία μεταξύ όλων των πρωταγωνιστών/-στριών της κατάστασης. Ένας/Μια διαμεσολαβητής/-τρια, ουδέτερος/-η ως προς την κατάσταση και εκπαιδευμένος/-η στη μη βίαιη επικοινωνία ή στην καταπολέμηση του διαδικτυακού εκφοβισμού, μπορεί να φέρει σε επαφή τον/την θύτη και το θύμα με στόχο να επιτρέψει στο κάθε μέρος να εκφράσει τις απόψεις του για την κατάσταση, επιτρέποντάς τους έτσι να συνειδητοποιήσουν τις επιπτώσεις της κατάστασης και, τέλος, να βρουν από κοινού λύσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Στόχος είναι να επιτραπεί στο κάθε μέρος να μιλήσει με τη σειρά του, δίνοντας τη δική του εκδοχή των γεγονότων, και στην συνέχεια όλοι/-ες να αναζητήσουν τα κοινά σημεία και να βρουν μια κοινή λύση την οποία θα σέβονται και θα τηρούν (Senden, M. & Galand, B., 2019).