Κοινωνική απόσυρση και απομόνωση
Τα θύματα εκφοβισμού συχνά αποσύρονται από τους κοινωνικούς τους κύκλους ως μέτρο προστασίας από περαιτέρω θυματοποίηση. Αυτή η απόσυρση μπορεί να εκδηλωθεί ως:
- Αποφυγή ομαδικών δραστηριοτήτων: Απροθυμία συμμετοχής σε αθλήματα, συλλόγους ή ομαδικά έργα.
- Απομόνωση κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων: Οι μαθητές/-τριες περνούν το διάλειμμα μόνοι/-ες σας για να αποφύγουν τις αλληλεπιδράσεις με τους/τις θύτες.
- Μειωμένη επικοινωνία: Περιορισμένη συμμετοχή σε συζητήσεις με συνομηλίκους, εκπαιδευτικούς και μέλη της οικογένειας.
Η κοινωνική απομόνωση όχι μόνο επιδεινώνει το αίσθημα μοναξιάς, αλλά μειώνει επίσης το δίκτυο υποστήριξης στο οποίο βασίζονται τα θύματα για να αντιμετωπίσουν τον εκφοβισμό (Mocanu et al., 2022). Οι Arató κ.ά. (2022) επιβεβαιώνουν ότι τα ισχυρά δίκτυα κοινωνικής υποστήριξης μπορούν να λειτουργήσουν ως ρυθμιστικός παράγοντας έναντι της συναισθηματικής επιβάρυνσης από τον εκφοβισμό.
Θέματα εμπιστοσύνης
Ο διαδικτυακός εκφοβισμός μπορεί να επηρεάσει σοβαρά την ικανότητα ενός/μιας μαθητή/-τριας να εμπιστεύεται τους/τις άλλους/-ες, τόσο διαδικτυακά όσο και εκτός διαδικτύου. Τα θύματα μπορεί να αναπτύξουν θέματα εμπιστοσύνης, φοβούμενα ότι καθένας/-μία θα μπορούσε να είναι ένας/μια πιθανός/-ή θύτης ή ότι οι διαδικτυακές τους δραστηριότητες παρακολουθούνται συνεχώς (Zhu et al., 2024). Αυτή η δυσπιστία μπορεί να οδηγήσει σε δυσκολίες στη δημιουργία και διατήρηση φιλικών σχέσεων, καθώς τα θύματα μπορεί να γίνουν καχύποπτα ή αμυντικά στις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις. Επιπλέον, ο δημόσιος χαρακτήρας του διαδικτυακού εκφοβισμού μπορεί να οδηγήσει στη διάδοση φημών και κουτσομπολιών, απομονώνοντας περαιτέρω τα θύματα από τους συνομηλίκους τους και δημιουργώντας ένα περιβάλλον που διακατέχεται από εχθρικότητα και φόβο (Fredrick & Demaray, 2018).
Παθητικές και υποτακτικές συμπεριφορές
Τα θύματα εκφοβισμού μπορεί να επιδεικνύουν παθητική ή υποτακτική συμπεριφορά στον κοινωνικό κύκλο τους. Αυτή η παθητικότητα μπορεί να είναι αποτέλεσμα της μειωμένης αυτοεκτίμησης και της έλλειψης εμπιστοσύνης στην ικανότητά τους να υπερασπιστούν τον/την εαυτό τους (Faryadi, 2011). Τέτοιες συμπεριφορές μπορεί να καταστήσουν τα θύματα πιο ευάλωτα στον εκφοβισμό, καθώς η απροθυμία τους να διεκδικήσουν τις επιθυμίες τους μπορεί να εκληφθεί ως αδυναμία από τους/τις θύτες. Επιπλέον, τα θύματα μπορεί να γίνουν υπερβολικά υποχωρητικά, αποφεύγοντας τις συγκρούσεις με κάθε κόστος, και να μην υπερασπίζονται τον/την εαυτό τους ή τους άλλους, γεγονός που μπορεί να διαιωνίσει τη συμπεριφορά εκφοβισμού και να εμποδίσει την καλλιέργεια αυτοπεποίθησης (Salmivalli, 2010).