Ορισμένοι/-ες ειδικοί μοιράζονται τον ίδιο ορισμό για τον παραδοσιακό και το διαδικτυακό εκφοβισμό, προσθέτοντας την συνιστώσα του διαδικτύου στον δεύτερο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα θύματα παραδοσιακού εκφοβισμού είναι συνήθως επίσης θύματα και διαδικτυακού εκφοβισμού (ορισμένες μελέτες αναφέρουν ποσοστό έως και 93%) και οι παράγοντες πρόβλεψης αυτής της συμπεριφοράς, καθώς και οι συνέπειές της, είναι συχνά πολύ παρόμοιες (Campbell & Bauman, 2018). Ενώ αυτό μπορεί να ισχύει όσον αφορά τον ορισμό της έννοιας, υπάρχει ένα πιο σύνθετο ζήτημα που σχετίζεται με το διαδίκτυο και τον κυβερνοχώρο γενικότερα.
Ο κυβερνοχώρος προϋποθέτει ελάχιστες τεχνικές γνώσεις για τη σύνδεση του εν λόγω ηλεκτρονικού εξοπλισμού με το διαδίκτυο και τη χρήση ψηφιακών πλατφορμών. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η εμφάνισή του συσχετίζεται με τις ώρες χρήσης κινητών τηλεφώνων ή κοινωνικών δικτύων. Ο κυβερνοχώρος συμβάλλει επίσης στην ανωνυμία του/της θύτη, αν και συνήθως στην εφηβεία οι θύτες γνωρίζουν ποια είναι τα θύματά τους. Η φυσική απόσταση που εξασφαλίζει ο κυβερνοχώρος σημαίνει ότι οι θύτες δεν γνωρίζουν τις αντιδράσεις των θυμάτων τους, γεγονός που τους καθιστά λιγότερο μετανιωμένους/-ες για τις πράξεις τους.
Αν και ο διαδικτυακός εκφοβισμός δεν περιλαμβάνει συνήθως σωματική αλληλεπίδραση, μπορεί να είναι πιο επώδυνος από τον παραδοσιακό: ενώ ο παραδοσιακός εκφοβισμός λαμβάνει χώρα συνήθως στο σχολείο ή σε κάποιον άλλο φυσικό χώρο, ο διαδικτυακός εκφοβισμός έχει συχνά απεριόριστο και διαχρονικό πεδίο δράσης.
Στον παραδοσιακό εκφοβισμό, υπάρχουν ειδικοί/-ές που παρακολουθούν αυτού του είδους τη συμπεριφορά, ενώ στον κυβερνοχώρο κάτι αντίστοιχο δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο τα εργαλεία που προσφέρει η κάθε πλατφόρμα (που συνήθως δεν επαρκούν) και το να αναφέρεις το περιστατικό σε έναν/μια ενήλικα, κάτι που συχνά διαμεσολαβείται από τον φόβο των νέων να χάσουν μια συγκεκριμένη κοινωνική θέση με το να ξεχωρίσουν ως "πληροφοριοδότες/-τριες" (Peebles, 2014).
Παρακάτω, θα παρουσιάσουμε μερικές από τις πιο συνηθισμένες συμπεριφορές διαδικτυακού εκφοβισμού για να διευκολύνουμε τον εντοπισμό τους (Smith & Norman, 2021):
-
Παρενόχληση: Προσβολές και απειλές, που συχνά αποστέλλονται σε ένα άτομο μέσω ιδιωτικών μηνυμάτων
-
Δυσφήμιση: Η χρήση φημών, ψεύτικου και αλλοιωμένου υλικού για τη διάδοση πληροφοριών για ένα άτομο που είναι αναληθείς και επιζήμιες γι’ αυτό.
-
Doxing: Αποκάλυψη ευαίσθητων ή προσωπικών πληροφοριών για να παρενοχληθεί ή να εκτεθεί το θύμα
-
Κουτσομπολιό: Ανταλλαγή πληροφοριών με στόχο να βλάψει τη φήμη/τις σχέσεις ενός ατόμου
-
Μίμηση: Η χρήση ψεύτικου προφίλ, αριθμού ή λογαριασμού κάποιου άλλου προσώπου για να προσποιηθεί ότι είναι αυτό το πρόσωπο και να ενεργήσει στο όνομά του.
-
Outing και εξαπάτηση: Ένα άτομο εξαπατάται για να αποκαλύψει μυστικά ή εμπιστευτικές πληροφορίες που στη συνέχεια μοιράζεται με άλλους/-ες ή δημοσίως χωρίς τη συγκατάθεσή του
-
Αποκλεισμός: Αποκλεισμός ατόμων από διαδικτυακές ομάδες ή ψηφιακές επικοινωνίες και αλληλεπιδράσεις
-
Κυβερνοπαρακολούθηση: Συνδυασμός των παραπάνω συμπεριφορών με στόχο τον εκφοβισμό ενός ατόμου να φοβάται για την ασφάλειά του ή την ασφάλεια άλλων. Αυτή η μορφή προκύπτει συχνά από απογοητευμένα ρομαντικά συναισθήματα ενός/μιας πρώην συντρόφου.
-
Flaming: Έντονες διαφωνίες και αμοιβαίες προσβολές δύο ατόμων ίσης ισχύος. Αυτή η κατηγορία αμφισβητείται ευρέως από τους ερευνητές του διαδικτυακού εκφοβισμού, επειδή δεν πληροί τα κριτήρια του ορισμού της ανισορροπίας ισχύος.
-
Happy slapping: Σκόπιμες σωματικές επιθέσεις, οι οποίες διαπράττονται με σκοπό να κινηματογραφηθεί η επίθεση και να διανεμηθεί αργότερα στο διαδίκτυο.
-
Sexting: Η αποστολή γυμνών ή ημίγυμνων φωτογραφιών. Αυτό από μόνο του δεν αποτελεί διαδικτυακό εκφοβισμό, εκτός εάν οι έφηβοι/-ες λαμβάνουν ανεπιθύμητες φωτογραφίες αυτού του τύπου ή εάν οι φωτογραφίες αυτές χρησιμοποιούνται για να ταπεινώσουν, να φέρουν σε δύσκολη θέση ή να εκβιάσουν ένα άτομο.
Ερώτηση προς σκέψη: Μπορείτε να αναφέρετε κάποια παραδείγματα συμπεριφορών που συμβαίνουν σχεδόν αποκλειστικά στον ψηφιακό και όχι στον πραγματικό κόσμο;