Όταν ένα παιδί δέχεται εκφοβισμό, οι αξιοσημείωτες αλλαγές στη συμπεριφορά και τη συναισθηματική του κατάσταση συχνά εμφανίζονται ως πρωταρχικοί δείκτες. Ο εκφοβισμός, είτε λαμβάνει χώρα από κοντά είτε διαδικτυακά, μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την ψυχική υγεία ενός παιδιού, οδηγώντας σε αυξημένα επίπεδα άγχους, κατάθλιψης ή ευερεθιστότητας. Οι γονείς μπορεί να παρατηρήσουν το παιδί τους να αποσύρεται, να παρουσιάζει συμπτώματα θλίψης ή να βιώνει συχνές εναλλαγές στη διάθεσή του. Οι Fredrick και Demaray (2018) τονίζουν ότι τα παιδιά που υφίστανται εκφοβισμό συχνά παρουσιάζουν συναισθηματική δυσφορία, όπως αδυναμία ή χαμηλή αυτοεκτίμηση, τα οποία μπορεί να εκδηλωθούν με απομόνωση από την οικογένεια και τους φίλους. Επιπλέον, τα παιδιά μπορεί να παρουσιάζουν συμπτώματα, όπως πονοκεφάλους ή στομαχόπονο, ως σωματική έκφραση του άγχους ή του φόβου κατά την επιστροφή στο σχολείο. Τα θύματα του διαδικτυακού εκφοβισμού είναι ιδιαίτερα επιρρεπή στο να βιώνουν συναισθηματική αστάθεια. Δεδομένου ότι ο διαδικτυακός εκφοβισμός μπορεί να είναι διάχυτος και συνεχής, τα θύματα μπορεί να αισθάνονται ότι δεν υπάρχει ανάπαυλα, αυξάνοντας τη συναισθηματική τους δυσφορία. Οι Hinduja και Patchin (2018) αναφέρουν ότι τα θύματα διαδικτυακού εκφοβισμού συχνά υποφέρουν από διαταραχές του ύπνου, κόπωση και χρόνιο άγχος λόγω της συνεχούς έκθεσης στη διαδικτυακή παρενόχληση. Οι γονείς θα πρέπει να αναγνωρίζουν τα συμπτώματα ψυχικής υγείας, όπως παρατεταμένη θλίψη, δυσκολία συγκέντρωσης ή ακόμη και σκέψεις αυτοκτονίας, καθώς αυτά μπορεί να είναι κρίσιμοι δείκτες βαθύτερων αγώνων που προκαλούνται από τον εκφοβισμό.