Μελέτες δείχνουν ότι λίγοι/-ες μαθητές/-τριες που πέφτουν θύματα διαδικτυακού εκφοβισμού αναφέρουν το περιστατικό σε κάποιον/-α ενήλικα (γονέα ή κηδεμόνα) για διάφορους λόγους: είτε επειδή φοβούνται ότι θα χάσουν τα προνόμια της πρόσβασης στο Διαδίκτυο, είτε επειδή τέτοιου είδους συμπεριφορές τις θεωρούν ανώριμες, είτε επειδή αισθάνονται ότι η αυτόνομη αντιμετώπιση τέτοιου είδους καταστάσεων είναι απαραίτητο βήμα για την ανεξαρτησία κ.λπ. Ωστόσο, η κοινωνική υποστήριξη, τόσο διαδικτυακά όσο και φυσικά, παραμένει απαραίτητη για την αντιμετώπιση του άγχους που προκαλούν αυτές οι καταστάσεις.
Η κοινωνική υποστήριξη από τους συνομηλίκους, τους εκπαιδευτικούς και την οικογένεια αποτελεί σημαντικό προστατευτικό παράγοντα για τον περιορισμό του κινδύνου εμπλοκής σε διαδικτυακό εκφοβισμό, είτε ως θύμα είτε ως θύτης. Επιπλέον, για τα θύματα διαδικτυακού εκφοβισμού, όσο ισχυρότερη είναι αυτή η υποστήριξη, τόσο πιο αποτελεσματικά αντιμετωπίζουν την αρνητική κατάσταση και τις συναφείς συνέπειες (Arató, Zsidó, Rivnyák, and al., 2022).
- Είναι σημαντικό να δίνετε τη δυνατότητα στους/στις μαθητές/-τριες να αναπτύσσουν ποικίλους κοινωνικούς δεσμούς στο σχολείο, τόσο μεταξύ των συμμαθητών/-τριών τους όσο και με την εκπαιδευτική ομάδα.
Η εκμάθηση φιλοκοινωνικών συμπεριφορών, ιδίως στο διαδίκτυο, είναι ένας δεύτερος προστατευτικός παράγοντας. Η έρευνα δείχνει ότι οι θύτες στερούνται κοινωνικών δεξιοτήτων και ότι η ανάπτυξη αυτών των δεξιοτήτων βοηθά τα θύματα να συνειδητοποιήσουν καλύτερα τις εμπειρίες τους.
- Η προώθηση της αμοιβαίας υποστήριξης στο διαδίκτυο, είτε μέσω ενθαρρυντικών μηνυμάτων είτε με την ανάληψη θέσης κατά της παρενόχλησης, μειώνει τις συμπεριφορές διαδικτυακού εκφοβισμού.